نه هر که سر بتراشد قلندری داند

«ماخود را به دست چشم اندازي دور دست مي سپاريم شايد روي قله يك كوه ، وبا هم از آنجا نگاه مي كنيم . دردور دست مردي را مي بينم كه قوه ادراكش به اندازه اي كه هوشمند است ، حساس هم هست . حالا به او توجه مي كنيم . امكان دارد كه او زماني به دليل اضطراب ، عميقا» به درون خود نگريسته وبيش از آنچه ميل داشته ديده است ! شايد دندانهاي برنده زمان ، ناچيز بودن او يا فاني بودن زندگي را برايش ملموس كرده است . تا آن روز كه او لذت را به عنوان وسيله اي براي دربند كشيدن ترس كشف كرد ، اين ترس زخمي دردناك بود بنابراين سپاسگزارانه اجازه داد كه شهوت به خودآگاهش راه يابد و شهوت كه تحمل هيچ رقيبي را نداشت ، خيلي زود تمام افكار ديگر را بيرون راند . اما شهوت فكر نمي كند ، ستايش مي كند وبه خاطر مي آورد . بنابراين مرد شروع كرد خود را با لذت ، به دست خاطرات سپردن. ديگر به دوردست نمي نگريست بلكه وقت خود را صرف افكاري معجزه آميز…كرد . به زودي تمام هستي او با مسائل كوچك گره خورد . خيابانهاي پهن ومشجر خودآگاه وي كه براي افكار متعالي آماده بودند ، مملو از آلودگي شدند خاطراتش از افكار بزرگ ، شبح گونه و رنگ پريده شد و ترسش هم بي رنگ ، تنها يك نگراني باقي ماند ، يك آگاهي مبهم كه چيزي ايراد دارد . آشفته درميان آلودگيهاي خودآگاه خود به دنبال ريشه اضطرابش بود . وامروز اورا درحال زيرورو كردن كثافتها مي بينيم ، گوئي جواب وي در آنها نهفته است . گوئي يك لجن مالي دوطرفه به معناي انسان بودن است . پائين رفتن آنقدر مرا ناراحت نمي كند ، كه احساس مي كنم ديگر صعودي در كار نيست . زندگي امتحاني دائم بدون جوابهاي صحيح است . رسيدن به اهداف غلط بيهوده است وداشتن اهداف نو غلط بيهوده تر .»

-از کتاب و نیچه گریه کرد-

-نوشته ی اروین یالوم-